YEŞİL SAPLI KIRMIZI ÇİÇEK

ARKADAŞLAR BEN BU ŞİİRİ ÖĞRENCİLERİME HER YIL OKUYORUM, ÇOK HOŞLARINA GİDİYOR.

BİR KÜÇÜCÜK OĞLANCIK VARMIŞ

Bir küçücük oğlancık bir gün okula başlamış.
Pek mi pek akıllıymış, okul da pek büyükmüş,
Ama akıllı çocuk sınıfına dışarıdan kestirme bir yol bulmuş.
Buna pek sevinmiş, artık okul ona kocaman görünüyormuş.

Bir zaman sonra bir sabah öğretmen demiş ki;
“Bugün resim yapacağız” “ne güzel demiş” çocuk.
Resim yapmasını çok severmiş, her türlüsünü de yaparmış.
Aslanlar, kaplanlar, tavuklar, inekler, trenler, gemiler…
Mum boyalarını çıkarmış ve çizmeye başlamış,
Ama öğretmen “durun” demiş, “henüz başlamayın”
Ve herkes hazır olana kadar beklemiş.

“Şimdi” demiş öğretmen, çiçek çizmesini öğreneceğiz.
“İyi” demiş çocuk, çiçek çizmeyi çok severmiş.
Ve pek güzelini yapmaya başlamış, pembe, mavi, portakal mum boyalarıyla.
Ama öğretmen yine “durun” demiş.”size nasıl yapacağınızı göstereyim”
Yeşil saplı kırmızı bir çiçek çizmiş.
“İşte” demiş öğretmen, “şimdi başlayabilirsiniz”

Küçük çocuk bir öğretmenin resmine bakmış, bir de kendininkine.
Kendininkini daha bir sevmiş ama bunu söyleyememiş.
Kağıdını çevirip öğretmeninki gibi yeşil saplı kırmızı bir çiçek çizmiş.

Bir başka gün küçük çocuk dışarıdan sınıfa açılan kapıyı
Becerdiğinde tam bir başına açmayı, şöyle demiş öğretmen
“Bugün çamurdan bir şey yapacağız” “ne iyi” demiş çocuk
Çamurla oynamayı çok severmiş.her şeyi yapabilirmiş onunla.
Yılanlar, kardan adamlar, filler, fareler, arabalar, kamyonlar…
Başlamış çamuru yoğurup alıştırmaya. Ama öğretmen demiş
“durun daha başlamayın” ve beklemiş hazır olmasını herkesin
“şimdi” demiş öğretmen “bir çanak yapacağız”
“güzel” demiş çocuk, çanak yapmasını severmiş ve başlamış yapmaya
Boy boy şekil şekil çanakları, ama öğretmen “durun” demiş yeniden.
“size nasıl yapılacağını göstereceğim” ve de göstermiş herkese
“işte” demiş öğretmen “artık başlayabilirsiniz”

Küçük çocuk bir öğretmenin çanağına bakmış bir kendininkine.
Kendininkini daha bir sevmiş ama söyleyememiş.
Toprağını yuvarlayıp yeniden yapmış öğretmeninki gibi derin bir çanak.
Ve çok geçmeden küçük çocuk öğrenmiş beklemeyi, izlemeyi
Ve her şeyi öğretmen gibi yapmayı,
Başlamış kendiliğinden hiçbir şey yapmamaya.

Ama birden bire küçük çocuk ve ailesi taşınıvermiş bir başka eve.
Başka bir şehre ve çocuk gitmiş, başka bir okula.
Bu okul daha da büyükmüş öbüründen, kestirme yolu da yokmuş dışarıdan.

Ve ilk gün demiş ki öğretmen “şimdi resim yapacağız” “güzel” demiş çocuk.
Ve beklemiş öğretmeninin ne yapacağını söylemesini,
Ancak öğretmen bir şey söylemeden başlamış dolaşmaya
Küçük çocuğa gelince sormuş “resim yapmak istemiyor musun?” “istiyorum” demiş çocuk.
“Ne yapacağız” diye sormuş çocuk “ne istersen” demiş öğretmen.
“İstediğim renk mi?” diye sormuş çocuk “istediğin renk” demiş öğretmen.
“Herkes aynı resmi yaparsa ve aynı renkleri kullanırsa kimin neyi yaptığını nasıl anlarım ben”
“Bilmem” demiş çocuk ve başlamış çizmeye
YEŞİL SAPLI KIRMIZI BİR ÇİÇEĞİ…
Helen BUCKLEY (Çev. Jale ONUR)