sonraki »

[nurcihan]

En uzun yolculuk, beynimizden yüreğimize yaptığımız yolculuk...
Affetmek bu yolculuğun en kestirme yolu...

Affetmeyi gerektiren her yara, içinde önemli bir dersi barındırır;
dersi görebilmek için yarayı yeniden deşerek yüzleşmek zorunda kalsak
bile...
Marie Balter adındaki kadının affetmekte zorlanacağı zorlanacağı çok
şey vardı. Kendisine bile bakmaktan aciz, alkolik bir annenin evlilik
dışı dünyaya gelen çocuğuydu. Beş yaşına geldiğinde çocuk bakım
yurduna yerleştirildi. Daha sonra bir çift tarafından evlat edinildi.
Sadist çift küçük kızı, evin mahzenine kapayıp, ona sistematik biçimde
işkence ediyordu. Çiftin saygın konumu, küçük kızın yaşadıklarını
çevreden kolaylıkla gizliyordu.
Marie on yedi yaşına geldiğinde depresyondan felç geçirdi. Kas
spazmları ve boğulurcasına astım hastalığı çekiyordu. Halisünasyonlar
da gördüğü için doktorlar ona yanlışlıkla şizofreni teşhisi koydu.
Bundan sonraki 17 yılı akıl hastanesinde geçti.
Akıl hastanesinde geçen yıllarda umutsuzluk ve çaresizlik içinde
kıvranan kız, yemek yiyemiyor, fazla kımıldayamıyor ve intihar etmeyi
sıkça düşünüyordu.
Otuz dört yaşına geldiğinde doktorlar, Marie'nin durumunu yeniden
değerlendirdiler. Onun şizofren olmadığına, ağır depresyon geçirdiğine
ve panik atak yaşadığına karar verdiler. Arkadaşlarının ve kendisini
seven bir kaç sağlık görevlisinin yardımıyla, Marie hastaneden çıktı.
Artık yaşamını nasıl sürdüreceğine kendisinin karar vermesi
gerekiyordu. Terk edilmiş, işkence ve tacize uğramış, otuzdört yılı
ziyan olmuş bir kişiydi. Kızgın, öfkeli, umutsuz olmak onun en doğal
hakkıydı. Yaşamının sorumluluğunu üstlenmeden, devlet yardımıyla
hayatının sonuna kadar yaşayabilirdi. Ama o bu yolu seçmedi.
Marie, üniversiteye girdi ve mezun oldu. Evlendi. Harvard
Üniversitesi'nde mastır yaptı. Psikiyatrik hastalarla çalıştı,
konferaslar verdi. Biyografisini yazdı. Hayatı film oldu ve
televizyonlarda gösterildi. Elli sekiz yaşındayken, on yedi yılını
geçirdiği hastaneye yönetici olarak atandı. Associated Press Ajansı,
onun yeni görevini haber yaparken, o zaferinin açıklamasını şöyle
yaptı:
'Eğer affetmeyi öğrenmeseydim, bir damla bile gelişemezdim. Yaşamım
ziyan edilmiş bir yaşam olurdu. Ve bu gün bu hastaneye yönetici olarak
dönemezdim.'
Kaynak: İçimizdeki Şaman-Duguların Simyası / Nil Gün

[betülerva]

çok doğru affetmek gerçekten çok önemli
çok teşekkürler.

[seldaa]

Affetmeyi gerektiren her yara, içinde önemli bir dersi barındırır bence de..
affetmek unutmanın bir yanılsamasıdır..yani her affedilen unutulmaz..
teşekkürler +1

[fuatguner]

güzel bir yazı paylaşım için tşkl.+1

[CAN KIRIĞI]

gururun nelerle yıpranıp nelerle güçlendiğini ayırdetmesini bilen insanların uyguladığı, öznesini yücelten, nesnesini aşağılayan bişey bence affetmek...

affetmenin tek koşulu vardır; o da affı gerektiren kabahatin tekrar işlenmemesidir. bu gibi bir ters durumda affeden kendini kötü hissedecek, evvelden affedilen kişi ise kendini bitirecektir.

en önemli kısım şudur: affettim demek unuttum demek değildir.. yine de affederken unutan kişi aynı duruma tekrar düşebilir.. çoğu insan affetmenin nefret ettiği kişiyi suçsuz ya da haklı bulduğu anlamına geleceğini sanır.
oysa affetmek, geçmişteki anıların boyunduruğundan kurtulmak, yaşamımızı kontrol altında tutmasına son vermek demektir.
herkes bi şansı daha hakeder evet belki ama;
hiçbişey eskisi gibi olmayacaktır birdaha...bu bakımdan affedişlerin en fenası,aldatılmayı affetmektir....

[filizerturk]

 kimse dört dörtlük değildir. herkes bi gün ya affeder yada affedilir.hayatın içinde olan bişey

ha birde affetmek büyüklüktür derler.

[nisaa]

gururun nelerle yıpranıp nelerle güçlendiğini ayırdetmesini bilen insanların uyguladığı, öznesini yücelten, nesnesini aşağılayan bişey bence affetmek...

affetmenin tek koşulu vardır; o da affı gerektiren kabahatin tekrar işlenmemesidir. bu gibi bir ters durumda affeden kendini kötü hissedecek, evvelden affedilen kişi ise kendini bitirecektir.

en önemli kısım şudur: affettim demek unuttum demek değildir.. yine de affederken unutan kişi aynı duruma tekrar düşebilir.. çoğu insan affetmenin nefret ettiği kişiyi suçsuz ya da haklı bulduğu anlamına geleceğini sanır.
oysa affetmek, geçmişteki anıların boyunduruğundan kurtulmak, yaşamımızı kontrol altında tutmasına son vermek demektir.
herkes bi şansı daha hakeder evet belki ama;
hiçbişey eskisi gibi olmayacaktır birdaha...bu bakımdan affedişlerin en fenası,aldatılmayı affetmektir....

bence affetmekte af dileyebilmekte büyüklüktür hocam.
hz hasan ve hz hüseyin birbirlerini incitiklerinde önnceliği hep birbirlerine vermek isterlermiş
çünkü özür dileyenler daha önce cennete girecekmiş
onlarda kardeşim daha önce cennete girsin diye birbirlerine öncelik tanırlarmış.
insanız hepimiz hata yapabiliriz Rabbim unutmak diye bi duyguyu içimize koymuş. önemli olan ii niyetli olmak ve karşındakinin yerine kendini koyabilmektir. Rabbim isterse eskisinden bile ii duruma getirir. yeter ki inanalım!!!

[nurcihan]

gururun nelerle yıpranıp nelerle güçlendiğini ayırdetmesini bilen insanların uyguladığı, öznesini yücelten, nesnesini aşağılayan bişey bence affetmek...

affetmenin tek koşulu vardır; o da affı gerektiren kabahatin tekrar işlenmemesidir. bu gibi bir ters durumda affeden kendini kötü hissedecek, evvelden affedilen kişi ise kendini bitirecektir.

en önemli kısım şudur: affettim demek unuttum demek değildir.. yine de affederken unutan kişi aynı duruma tekrar düşebilir.. çoğu insan affetmenin nefret ettiği kişiyi suçsuz ya da haklı bulduğu anlamına geleceğini sanır.
oysa affetmek, geçmişteki anıların boyunduruğundan kurtulmak, yaşamımızı kontrol altında tutmasına son vermek demektir.
herkes bi şansı daha hakeder evet belki ama;
hiçbişey eskisi gibi olmayacaktır birdaha...bu bakımdan affedişlerin en fenası,aldatılmayı affetmektir....

"Beni bir kez kandırırsan yazık sana...
Beni ikinci kez kandırırsan yazıklar olsun bana..." sözünü hatırlattı.
Teşekkürler.